Hayvanların Sessiz Çığlığı, İnsanlık Zulmün Gölgesinde!

Bir sokak kedisinin korku dolu gözleri, bir köpeğin zincirlerdeki çaresizliği, bir yunusun turistik bir fotoğraf karesi için çektiği eziyet… Hayvanların sessiz çığlıkları, insanlığın vicdanını sarsıyor. Türkiye’den dünyaya, hayvanlara yönelik zulüm, adeta bir vahşet albümüne dönüşüyor. Ancak bu karanlık tablo, umut ışıklarıyla değişebilir!

Dünya Sağlık Örgütü’nün çarpıcı verilerine göre, her yıl endüstriyel çiftliklerde 150 milyar hayvan katlediliyor. Türkiye’de 4 milyon sokak hayvanından sadece küçük bir kısmı düzenli aşı ve bakım görüyor. Hayvanat bahçelerinde psikolojik çöküntü yaşayan canlıların sayısı artarken, adalet sistemi bu dram karşısında yetersiz kalıyor. Son beş yılda hayvan hakları ihlalleri için açılan yüzlerce davadan yalnızca birkaçı cezayla sonuçlandı. Bodrum’da yunusların zincire vurulması, İstanbul’da bir üniversite kampüsünde 40 kedinin zehirlenmesi, Van’da bir köpeğin uçurumdan atılması… Bu olaylar, sadece hayvanlara değil, insanlığın vicdanına da indirilen ağır darbeler.

Geçmişte Osmanlı’da atların ezilmesini önlemek için denetim birimleri kurulurken, 1912’de İstanbul’da açılan hayvan hastanesi duyarlılığın simgesiydi. Ancak bugün bu hassasiyet yerini duyarsızlığa bırakmış görünüyor. Yine de umut var: İngiltere’nin omurgalı hayvanları “hissedebilen varlıklar” olarak tanıması, Fransa’nın petshoplarda kedi-köpek satışını yasaklaması gibi adımlar örnek oluşturuyor. Türkiye’de Haykonfed’in 17 ilde kurduğu hayvan ambulansları, sokak hayvanlarının yaşam savaşına destek veriyor.

Peki, çözüm ne?

Hayvan hakları ihlallerine hapis cezası getirilmeli, belediyelerin sokak hayvanları için ayırdığı bütçeler denetlenmeli, okullarda hayvan sevgisi ve empati dersleri zorunlu olmalı. Bir kap su, bir avuç mama, bir vicdanlı dokunuş… Bunlar, sadece hayvanları değil, insanlığımızı da kurtarır. Çünkü gerçek medeniyet, zayıfa merhametle ölçülür. Hayvanların çığlığına kulak verelim; çünkü dünya sadece bizim değil, tüm canlıların evi!